Bir gün geçmişin mirası olan “kozmik karmadaki kendilik” ile şimdiki anın yaratımında olan “akıştaki kendilik” karşılaşmış.
Karmik kendilik panik içinde akıştaki kendiliğe sormuş: “Nereye gidiyorsun, orayı bilmiyoruz, tanımıyoruz, bizi tehlikeye atıyorsun?”
Akıştaki kendilik sörfünden geriye dönüp bakmış, sörfün arkasındaki ipe bağlı halde kenarda duran biri panik ve endişe içinde bağırıyor.
“Bu kim yahu” derken azıcık dengesini kaybedecek gibi olmuş. Atik bir hareketle sörf tahtasının üzerinde yeniden akışa dahil olmuş.
Karmik kendilik kendini fark ettirmek için ipi tutup var gücüyle çekmiş.
Akıştaki kendilik bir sendelemiş ancak, ne dalgalar görmüş daha önce, bu da neymiş ki. Tabii ki dengesini korumayı başarmış. Ancak anlamış ki bu ipi tutan her kimse, ona bakmadan kendini akışa veremeyecek, akışa güvenip tahtanın üzerinde arkasını dönmüş:
“Kimsin sen?” diye tekrar sormuş.
“Bizi tehlikeye atıyorsun” demiş yine karmik kendilik.
“İpi bırak o zaman” demiş akıştaki kendilik.
“İpi bırakmak mı?” Olmaz, hayır, hayır, olamaz” demiş karmik kendilik. “Sonsuza kadar bağlıyım ben.”
“İpi bırakamıyorsan buraya kadar yüz o halde” demiş akıştaki kendilik. “Yüzmek mi?” “Mümkün değil, ben hiç suya girmedim ki!”” demiş karmik kendilik.
Akıştaki kendilik “İstesen de istemesen de birazdan suya gireceksin, ip kısaldı” demiş.
Karmik kendilik biraz daha panik olmuş, yandaki taşlara sürterek ipi kesmeye çalışmış, ancak elini kesmiş, acı içinde tekrar bağırmış.
“Geri dönemez misin? Burada kalsak beraber, ne var ki zaten gideceğin yerde, buralar güzel, hem her köşesini de biliyorum, hem, hem buralar güvenli.”
Akıştaki kendilik gülmüş. “Ne yani sen oradan başka hiç bir yer görmedin mi bugüne kadar?”
Karmik kendilik düşünmüş. “Başka yer mi? Ne yani dünya bundan ibaret değil mi?”
“Hayır” demiş akıştaki kendilik. “Hayal edebildiğin her şeyi yapabilirsin”.
“Hayal mi?” demiş karmik kendilik. “En son hayal ettiğimde…. Neyi hayal etmiştim…”
Bir süre düşünmüş. Hatırlayamamış. Hatırlayamadığına da üzülmüş.
“Üzülme, üzülme, ben hatırlıyorum” demiş akıştaki kendilik..
Karmik kendilik sevinmiş. “Neydi peki?”
Akıştaki kendilik yüzünü güneşe dönmüş ve rüzgarda akışa kendini bırakıp gülümseyerek;
“Tam da böyle bir havada ve tam da şu an olduğu gibi güneş batarken sörf yapmayı hayal etmiştin” demiş.
