Tek başına kendi bütünlüğünü korumak için mücadele eden tüm çocuklara ithafen. Hafıza ne enteresan şey.Yakın zamanda bir pres ütü almam gerekti ve bu ütü sayesinde hafızam beni taa çocukluk yıllarındaki bir anıya götürdü, o ütüyü ilk gördüğüm yere. Bugünlerden ve bu bilinçteki halimden o günlere baktım sonra. Bir çocuk gördüm orada, ailesinden ayrılması gerekmiş, bazı yakınlarına…

Sen başkasının kabına uyarsın, o başkası da diğerinin kabına uymaya çalışır. Peki ne için? Belki sevilmek, belki onaylanmak, belki olduğu gibi kabul edilmek için. Ama kaplara uymaya çalışmakla yürümüyor bu denge…  Bir yanın hortlak gibi çıkıveriyor içinden,  “KENDİNE İHANET EDİYORSUN” diye bağırıveriyor, aynada gözlerinin içine bakarken, kendi çocukluğunu görüyorsun o gözlerin içinde.  İhtiyacı karşılanmamış, sevilmemiş,…

Bir geceydi ben onları gördüğümde.Kırların ortasında, başım önümde, hayatımın gidişatını ve geri kalanını nasıl geçireceğimi düşündüğüm bir gece… Öyle zifiri karanlıktı ki, sanki yıldızlar bile terk etmişti evreni.Belki de onlar hala yerindeydi de ben göremiyordum. Bakmıyordum çünkü. Zihnimin içinden çıkıp etrafıma, diğerlerinin gözlerine bile, bakmıyordum. Bakmadığım için de kendimi göremiyordum. Zannediyordum ki kendimi ancak kendi kendime kalırsam…